Ook ben ik er me bewust van dat de opbrengst van zo’n taks nooit in de handen zal vallen van hen die het toebehoord, de artiesten. In de plaats daarvan zal het gebruikt worden voor de palliatieve zorgen van een stervende industrie.

Het fijne aan het voorstel Piryns is nu net dat ze niet ieders internetverkeer op Chinese wijze aan banden wil leggen. Piryns ziet in dat het downloadgedrag is wat het is en dat dit niet meer zal veranderen. (Ook al snap ik niet waarom men films in slechte kwaliteit wil bekijken, maar goed, dat zal dan wel aan de filmliefhebben in mij liggen.) Met het voorstel Piryns moeten providers op hun mega-abonnementen een bijdrage betalen om de artiesten wiens content ze gebruiken om klanten te lokken te vergoeden. Elke provider maakt duidelijk hoeveel liedjes of films ze kunnen downloaden met hun abonnement. Ze maken dus rechtstreeks gebruik van andermans werk om hun product te verkopen. Dat heeft niets te maken met een ouderwetse muzieksector, maar met multinationals die op andermans kap geld verdienen.

En is het dan niet veel fijner om die multinationals aan te vallen dan de consument, zoals dat in Frankrijk gebeurt?